Νόσος Αλτσχάιμερ
«Το ψωμί, το γάλα και η μαμά μου»
Δημοσιεύτηκε στις 23/6/2025 από Island Vet Mom
Η μαμά μου άρχισε να πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ δύο και τρεις φορές την ημέρα.
Κάθε φορά γύριζε με ψωμί και γάλα.
«Μη μας λείψουν», έλεγε.
Στην αρχή γελούσαμε. Της λέγαμε, «μαμά, έχουμε ήδη τρία καρβέλια και πέντε γάλατα».
Χαμογελούσε κι εκείνη.
Αλλά δεν ήταν αστείο.
Ήταν η αρχή.
Μετά ήρθαν κι άλλα.
Μπέρδευε τον άντρα της με τον πατέρα της.
Έψαχνε τη μητέρα της, που είχε φύγει εδώ και χρόνια.
Έλεγε πως ήθελε να πάει "στο σπίτι της", ενώ έμενε ήδη μαζί μας.
Το σπίτι μας, το σπίτι της.
Και τον γιο μου, τον εγγονό της, τον αποκαλούσε "γιόκα μου".
Ίσως γιατί τόσο τον αγαπούσε, που δεν της έφτανε να είναι απλώς "εγγονός".
Ίσως γιατί δεν έβρισκε πια άλλον τρόπο να το δείξει.
Δεν έγινε ξαφνικά.
Έγινε λίγο λίγο.
Μέρα με τη μέρα.
Ξεχνούσε, μπέρδευε, χανόταν.
Κι εγώ ήμουν εκεί.
Να της απαντάω ξανά και ξανά.
Να της θυμίζω ποια είμαι.
Να της κρατάω το χέρι, κι ας μην ήξερε γιατί.
Κάποιες φορές με κοιτούσε σαν ξένη.
Άλλες σαν φίλη.
Κι άλλες… σαν να ήξερε, για λίγο, ακριβώς ποια ήμουν.
Κι αυτές οι στιγμές ήταν θησαυρός.
Δεν την έχασα μια μέρα.
Την έχανα λίγο λίγο.
Και κάθε μέρα, την αγαπούσα λίγο περισσότερο.
Η μαμά μου μπορεί να ξέχασε πολλά.
Αλλά εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ.
💡 Αν έχεις έναν άνθρωπο με άνοια δίπλα σου…
Μην τον διορθώνεις συνέχεια. Μερικές φορές είναι πιο χρήσιμο να τον ηρεμήσεις παρά να τον επαναφέρεις στην πραγματικότητα.
Μίλα του απλά, απαλά. Χαμηλή φωνή, ήρεμος τόνος, μια φράση τη φορά. Η αγάπη ακούγεται έτσι.
Κράτα το χέρι. Ακόμα κι αν δεν ξέρει ποιος είσαι, νιώθει ότι είσαι εκεί.
Ζήτα βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι. Δεν είναι αδυναμία. Είναι φροντίδα και για εκείνον, και για εσένα.
Για σένα, μαμά.❤️
Ό,τι ξέχασες, το θυμάμαι εγώ.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου